مثل گلهای نیلوفر از روی آب می چیدمت

بازم میشد با همدیگه کنار دریا بشینیم

یا بپریم به آسمون آبی عشقو ببینیم

دلم می خواست با همدیگه تنهائی رو قال بذاریم

دل بکنیم از این قفس برای هم بال بسازیم

سر بذاریم رو دوش هم برای هم گریه کنیم

با همه مهربون باشیم برای غم گریه کنیم

یه پل رو آوار بزنیم دورنگی رو دار بزنیم

به مرکز عاشق شدن نقطه ی پرگار بزاریم

بگیم به هم از دل و جون من می مونم تو هم بمون

نریم سراغ دیگرون پا نزاریم رو عهدمون

اگه یکیمون بمیره اون یکی یاری نگیره

عاشق بمونه تا که هست چون که به عهدش اسیره

یعنی اینا خیالیه فقط یه قاب خالیه

داشتن تو برای من آرزوی محالیه

کاشکی میشد که رویاهام رنگ حقیقت بگیرن

تموم دردوغصه هام تو چاه نفرت بمیرن

کاشکی میشد که تا ابد من و تو مال هم باشیم

برای پرواز از قفس پرای بال هم باشیم